แต่มุมมองที่สำคัญที่สุดเรื่อง AEC. น่าจะเป็นว่า การเปลี่ยนแปลงจะเป็นธรรมชาติมากกว่าที่คิด. การขยายตัวไป AEC การรวมตัวกันของ AEC. โดยเฉพาะประเทศที่อยู่ในผืนดินแผ่นเดียวกันกับไทย. ในที่สุดน่าจะเป็นเหมือนการเปิดโรงงานที่ต่างจังหวัด. เปิดร้านขายเพิ่มที่ต่างจังหวัด มากกว่าไปต่างประเทศ หรืออะไรที่ซับซ้อนกว่านั้น เพราะในที่สุดแล้วนี่คือสิ่งที่เป้าหมายแท้จริงของการรวมตัวกันทางเศรฐกิจ เรื่องปวดหัวต่างๆควรจะยู่ที่ภาครัฐเสียเป็นส่วนมากว่าจะทำให้มันเกิดขึ้นจริงได้อย่างไร. และจะช่วยส่งเสริมเอกชนยังไงให้มาก เพื่อเราจะได้ใช้ประโยชน์จากเรื่องนี้ได้สูงสุด ส่วนเอกชนจรงๆต้องเตรียมเรื่องภาษา กฎหมายไว้ป้องกันตัวเอง ที่เหลือก็คบเพื่อน ที่อยู่ในประเทศเพื่อนบ้านเยอะๆเรื่องตลาด เรื่องแรงงานก็เหมือนการขยายตัวปกติ. ถ้าอย่างนี้เราจะเข้าใจ พูดไปไปมาๆบางที ชักซับซ้อน จนคนตื่นกันใหญ่กลัวตกรถไฟบ้างกลัวคนมารุกล้ำอธิปไตยในธุรกิจเราบ้าง. ถ้ามองง่ายๆว่าเหมือนไปเปิดต่างจังหวัด. ภูเก็ตมีโอกาสก็ไปเปิด พัทยามีโอกาสก็ไปเปิด แต่ต้องระวังความไม่สมบูรณ์ของกฎหมาย และเรื่องอื่นๆอีกหน่อยเท่านั้น ส่วนที่กลัวคนบุกเข้ามาก็ไม่ได้ต่างจากที่ค้าปลีกยักษ์ใหญ่ได้เข้ามาบุกในๆทยเท่าไหร่หรอกครับ คือเราเจอมาเยอะแล้ว ตื่นตัวได้อย่าตื่นกลัวครับ
คนมาถามกันว่า ตกลงทันไหม อยากบอกว่า AECน่ะมันคืบคลานมาหาเรา. เราไม่ได้ไปวิ่งตามมัน. ดังนั้นยังไงก็ทัน ยังไงเราก็ต้องกลายเป็นส่วนหนึ่งของมัน เตรียมตัว เตรียมใจ สำหรับบ้านที่ใหญ่ขึ้น เพื่อนที่มากขึ้น คู่ค้า คู่แข่งที่เพิ่มขึ้น. สถานะการณ์แบบนี้มาทั้งโิอกาส และภัยคุกคาม. เหมือนๆกันกับสิ่งที่เกิดขึ้นทุกๆวัน เพราะเราก็ได้อยู่ในกระบวนการ การกลายเป็น AEC อย่างช้าๆอยู่ตลอดเวลา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น