มีเรื่องหนึ่งซึ่งคิดว่่าน่าสนใจ คือการตกผลึกแนวคิดเรื่องความรู้ ความเข้าใจ และความชำนาญ น่าแปลกที่เรื่องแบบนี้เราเอากลับมาฉุกคิดไม่บ่อยนัก เราใช้คำเหล่านี้บ่อยๆ. แต่หลายครั้งก็ใช้มันสับสน
ที่จริงใน3คำนี้. ความรู้เป็นเรื่องที่ได้มาง่ายที่สุด. โดยเฉพาะในบริบทปัจจุบัน ที่ แค่กดก็รู้ได้ไม่ยาก. คนในอดีตการได้ความรู้มาแต่ละอย่าง ช่างยากเย็น เพราะต้องไปกราบอาจารย์ ไปหาคนที่มีความรู้มาสอน. หาตำรามาอ่าน บางทีอยากรู้เรื่องนิดเดียว ต้องเสาะหาอาจารย์นาน ต้องอ่านหนังสือหลายเล่ม. ความรู้ในอดีตจึงเป็นเรื่องที่มีค่ามากๆ เดี๋ยวนี้ด้วยการเผยแพร่ของ internet. และใจที่เปิดกว้างของผู้รู้ รวมทั้งความอยากอวด และการทำ marketing ของคนทำให้ความรู้มีเกลื่อนไปหมด. มีคนบอกว่า แม้กระทั่งถ้าอยากจะทำระเบิดนิวเคลียร์ ยังหาได้เลยจากอินเตอร์เน็ต. เมื่ออาทิตย์ก่อนเอาขาแฮมเสปนมาจากเสปน เป็นของดี แต่บอกจรงๆไม่มีปัญญาแล่ หรือจัดการให้มันกินได้. ต้องไปขอให้เพื่อนช่วย เพื่อนก็น่ารักให้ยืมเครื่องมือ และหลุดมาคำวดีYouTube หรือยัง กลับมาเลยมาดู YouTube ใช้เวลา 15 นาที ก็รู้แล้วว่าต้องทำยังไง. พอเห็นอย่างนี้แล้ว แม้กระทั่งลูกสาวที่เพิ่ง 6 ขวบได้ไม่นาน ก็รู้วิธีทำ cake รูปเมอร์เมดร์ เป็นจากการดู YouTube ก็จะเห็นได้ว่าความรู้มีเยอะไปหมด ย่อยมาให้เข้าใจ ความลับเรื่องความรู้มันไม่ได้มีมากเหมือนเมื่อก่อน. ตอนนี้คนที่มีความรู้ก็ต่างอะไรกับคนที่มีความสามารถที่จะหาความรู้แค่ไม่กี่นาที เรียกง่ายๆว่าถ้าไม่รู้กลายเป็นรู้ ใช้เวลา 20นาทีก็อยู่แล้วในหลายๆเรื่อง.
ถ้าความรู้ไม่ใช่สิ่งที่กำหนดความสำเร็จอีกต่อไป เพราะมันหาได้ง่ายเหลือเกิน. อะไรที่จะทำให้คนทำอะไรได้มากหว่าคนอื่น ถ้าคิดง่ายๆคือ ต้องจำได้ครับ ในอดีตคนจะจำอะไรได้. ความรู้หายาก ก็ต้องพยายามจะจำมันให้ได้ ก็มีเทคนิคตั้งแต่แบบสนุก ยันแบบโหด. แบบสนุกก็อาจจะเอาความรู้พื้นฐานมาแต่งเป็นกลอนเป็นเพลง ผมเชื่อว่าหลายคนคงท่อง ABC ได้จากการหารือร้องเพลง. ท่อง 20ไม้ม้วนได้จากคำกลอน ผู้ใหญ่หาผ้าใหม่ให้สะใภ้ใช้คล้องคอ..... อันนี้เป็นเทคนิคที่คนในยุคความรู้ยากใช้ แบบโหดๆเลยก็บังคับให้ท่อง เพราะมันหามายากลืมไปเสียก็ไม่คุ้มต้องทั้งบังคับ ทั้งหลอกล่อให้มันฝังอยู่ในหัว แต่คนในสมัยนี้กลับเปลี่ยนไป อะไรจำไม่ได้เปิดเน็ตดู ความอดทนในการท่องจำ ความสร้างสรรค์ที่จะทำให้จำได้มันก็เลยหายไป. ซึ่งเป็นข้อเสีย เพราะคนเราจะเอาความรู้ไปใช้ประโยชน์ได้ จำเป็นต้องมีการเอามา"ผูก"ความรู้กันจะเห็นมุมมองที่แตกต่าง การผูกมันทำได้ในสมองเราเท่านั้นแหละครับ ถ้าจำไม่ได้เราก็ผูกไม่ได้ เราก็ไม่ฉลาดขึ้น
เดี๋ยวนี้ ความรู้มันเยอะ เราต้องเลือกรู้ ถ้าเป็นเรื่องที่เราชอบก็ดีมาก. แต่เราต้องเลือกอ่านเลือกดูความรู้ที่เป็นประโยชน์กับชีวิต แม้ว่าจะเป็นเรื่องที่เราไม่ได้ชอบ แล้วพยายามที่จะชอบมัน
คนที่จะทำอะไรได้มาก เอาความรู้มาผูกเรื่องในสมองได้มาก เรียกได้ว่ามีความเข้าใจ. ความเข้าใจจะเกิดไม่ได้เลยถ้าขาดความใส่ใจ เช่นการผูกความรู้การกระทำ กับความรู้เรื่องผลของการกระทำ ความรู้หาง่ายใน internet แต่ความเข้าใจต้องหาในสมองขิงเราเอง. คนธรรมดาคนหนึ่ง แค่เขาคอยใส่ใจ คอยสรุปว่าชีวิตฉันทำอะไรลงไป แล้วผลของมันเป็นยังไง ทำทุกวันก็ฉลาดขึ้น มีความเข้าใจมากขึ้นแล้ว ความเข้าใจคือความรู้ชนิดนึง ที่เห็นถึงความสัมพันธ์ของความรู้ หรือการกระทำ การรับรู้ว่าความรู้แบบไหนมัน work แบบไหนมันงงๆ แบบไหนมันเป็นแค่เรื่องหลอกๆ สิ่งนี้เป็นสิ่งที่จะได้มาต้อง earn. ต้องมีความใส่ใจ ต้องมีpassion.
คนที่จะทำอะไรสำเร็จต้องมีความเข้าใจ. แยกแยะความรู้ได้ เข้าใจว่าความรู้ใช้ยังไงเกิดผลยังไง อันนี้คนไม่ค่อยสนใจจะเผยแพร่มากเท่าควารู้อื่นๆ เพราะมันเยอะมากและมันน่าเบื่อ ไม่ได้น่าตื่นเต้นมาก คนที่จะมีความเข้าใจได้เลยต้องเป็นคนที่ขุด หา มีตวามใส่ใจกับเรื่องนั้นๆจริงๆ ส่วนความชำนาญ ความถนัดนั้น มันเกิดจากการฝึกฝน สนใจ ไม่มีทางอื่นที่จะได้มา
ถ้าสรุปง่ายๆ ความรู้เดี๋ยวนี้หาได้ง่าย. แยกแยะคนที่จะสำเร็จ ไม่ได้อยู่ที่ความรู้ แต่กลายเป็นความใส่ใจ และการฝึกฝน ที่จะทำให้เกิดความเข้าใจ และความชำนาญผมก็ไม่รู้ว่าอีก 20 ปี เรื่องนี้จะเปลี่ยนไปไหม. เราจะแข่งกันด้วยอะไร แต่ในวันนี้ ปี2012 ที่เคยคิดว่ารู้มากจะชนะ ต้องเลิกคิด เพราะจะเข้าทำนอง ความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด ตอนนี้ทุกอย่างกลับมาอยู่ ที่ passion. ที่จะนำไปสู่ความเข้าใจ. ทุกคนรู้เท่ากันหมด แต่คนที่จะสำเร็จ คือคนที่ใส่ใจมากกว่า และขยันกว่า เท่านั้นเองครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น